مهندسی فضای سبز دانشگاه ازاد خوراسگان

تعريف توسعه پايدار
مفهوم توسعه پايدار ناظر بر اين واقعيت انكار ناپذير است كه ملاحظات مربو ط به اكولوژي ميتواند و بايد در فعاليتهاي اقتصادي به كار گرفته شود . اين ملاحظات شامل ايده هاي ايجاد محيطي منطقي است كه در آن ادعاي توسعه به منظور پيشبرد كيفيت همه جنبه هاي زندگي مورد چالش قرار ميگيرد.
درباره توسعه پايدار تعاريف متعددي وجود دارد كه بعضي از آنها عبارتند از :
- توسعه پايدار به معناي تلفيق اهداف اقتصادي ، اجتماعي و زيست محيطي براي حداكثرسازي رفاه انسان فعلي بدون آسيب به توانايي نسلهاي آتي براي برآوردن نيازهايشان ميباشد .
كميسيون جهاني محيط زيست و توسعه كه براي او لين بار اين اصطلاح را ار ائه داد، توسعه پايدار را به عنوان توسعه اي تعريف كرد كه نيازهاي نسل فعلي را بدون ايجاد اشكال در توانايي نسلهاي آينده در برآوردن احتياجات خود تأمين ميكند.
اين تعريف دو مفهوم را در بر دارد :
۱ - مفهوم نياز ، بويژه نيازهاي اساسي فقرا اولويت درجه يك را دارد؛
۲ - توسعه پايدار در برگيرنده ايده محدوديت هايي است كه به وسيله وضعيت اقتصادي ،اجتماعي و زيست محيطي تحميل مي شود . اين امر به نوبه خود حاكي از آن است كه اهداف توسعه پايدار بايد در هر كشوري به طور عملياتي و خاص آن كشور تعريف شود.
در واقع توسعه پايدار بر پايه هشياري انسان نسبت به خودش و نسبت به منابع طبيعي كره زمين استوار است و خواهان يك سبك زندگي پايدار براي همه انسانها است و مخالف مصرف بيش از اندازه ، اتلاف منابع و بي توجهي به نسلهاي آينده و قطع رابطه با گذشته است. بنابر اين يك سؤال ميتواند آن باشد كه آيا سبك فعلي زندگي قابل قبول است و آيا صحيح است كه اين سبك از زندگي و بهره برداري از منابع پايه به نسل هاي بعدي تسري پيدا كند؟
همچنين اصل ۱ اعلاميه ريو حاكي از اين است كه : انسان محور توجه توسعه پايدار است و انسانها سزاوار و مستحق يك زندگي سالم و مولد درهم سازي با طبيعت مي باشند از سوي ديگر توسعه پايدار به زبان فني مي تواند به عنوان مسير توسعه اي كه در آن بهينه سازي رفاه براي نسل امروزي كه منجر به كاهش رفاه آينده نميشود ، تعريف شود ، قرار گرفتن در اين مسير مستلزم از بين بردن زياده رويهايي است كه به تهي شدن منابع طبيعي و تخريب محيط زيست منجر مي شود . بعلاوه مفهوم برابري به عنوان يكي از بنيادهاي توسعه پايدار كه عدالت بين نسلي را با عدالت درون نسلي تلفيق مي كند ، مستلزم آن است كه ساختار ا لگوهاي درامدي و توزيعي تغيير پيدا كند . بنابراين از نظر بعضي از صاحبنظران مي توان آن را به عنوان پيش شرطي براي اتخاذ هرگونه استراتژي در ارتباط با توسعه پايدار دانست . واقعيت اين است كه بدون عدالت اجتماعي در بين نسل حاضر عدالت بين نسلي امكانپذير نيست .